shinta lempers

Blog

De eenzaamheid van dennenappels

Nu je er even niet bent, zie ik jou overal in ons huis. Het is gek hoe aanwezig iemand kan zijn door zichzelf onzichtbaar te maken.

Je bent twaalf dagen weg, en je mag geen contact met de buitenwereld. Ik besluit meer alleen thuis te blijven dan ik gewend ben. Ik wil voelen hoe het is om eens met mezelf te zijn.

Meteen begin ik dingen te zien waar ik anders over heen kijk. Zo heb je allerlei oplossinkjes bedacht om het huishouden makkelijker te maken. Of vooral; om het aan mij als iets leuks te presenteren.

Dan valt mijn oog op de ordner, of klapper zoals ik dat steevast noem, die je aanschafte voor mijn rondslingerende bonnen. Ik zie nu pas dat je op de kaft een hartje van de i van in mijn naam hebt gemaakt.

Ook in de rest van het huis kom ik je tegen. Ik steek alle planten in nieuwe aarde, een poging om ze te reanimeren. Uit elke bloempot vis ik half-opgebrande wierrookstaafjes en soms duikt er een edelsteen op. Ik stoot m’n teen wel drie keer tegen een gieter en vraag me af of het echt nodig is, in elke kamer een gieter. Voor jou zijn we allemaal even belangrijk in huis, dus stop je stenen bij planten in de hoop dat ze opleven, en zorg je dat er altijd water in de buurt is.

Meestal laat ik de elektronica voor wat het is. Als er geen geluid uit de speakers komt wacht ik tot jij je ermee bemoeit, maar nu moet ik dat zelf uitpluizen. Mijn ogen volgen een jungle van kabels. Ik weet nog hoe trots je vorige week was op ons nieuwe 3d-sound. Dat houdt in dat je een paar oude computerspeakers extra hebt neergezet op verschillende plekken in het huis.

Ik kijk naar het plafond en zie de draadjes die naar beneden bungelen, omdat de luidsprekers niet draadloos zijn. Een andere kabel doorkruist de gang. Soms struikel ik erover. Ik zou ik geen ander geluidssysteem willen.

In de keukenkast kijk ik naar het plankje dat jij tot ontbijtproductensectie doopte. Mijn vijzel is gevuld met ongekookte bonen, je kon er geen potje voor vinden. Ernaast staat een fles sesamolie. Je was van plan om dat elke ochtend te snuiven. Een Auyurvedisch ritueel. Ik heb het je nooit zien doen maar de fles vertelt me dat je je aan je woord houdt.

Ik loop naar boven en ga jouw inloopkast in: een zelfgebouwd hok met een paar stapels gestolen kratten van de Appie. En in elke krat liggen, zoals jij dat altijd zegt, bundeltjes kleren. Elk kledingstuk heb je opgerold en met een elastiekje omgebonden. Ik pak een shirt op en vraag me af:

Wat doet meer pijn, nooit weten hoe het is om zo dichtbij iemand te leven, of iemand die zo dicht bij je leeft te moeten missen?

Zo meteen kom je thuis met een cadeautje. Het zijn twee dennenappeltjes. Samen kijken we naar de ingenieuze architectuur van deze natuurfenomenen. Dit kan een houtkunstenaar toch nooit evenaren? Je zet ze op de plank naast een speaker en zegt erbij dat je niet kon wachten om ze daar te zetten. Eentje is groot, eentje klein, eentje ben ik en eentje ben jij.

Thanks, nu heb ik nóg iets om naar te staren als je de volgende keer weg bent.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

shinta lempersComment