shinta lempers

Blog

De koelkastmagneten van mijn moeder

Mijn moeder heeft een ongezonde fascinatie voor koelkastmagneetjes ontwikkeld. Van die gruwels die je op vakantie in een toeristenwinkeltje koopt en met elke stap dichterbij huis lelijker worden.

In het begin had ze nog magneetjesmoraal. Alleen de plaatsen waar ze gereisd had mochten op de ronkende doors of fame.

Met de tijd werd ze steeds minder streng. Ze had, voor ze begon te sparen, al aardig wat landen afgestreept. Maar de karige koelkastdeuren vertelden wat anders. Dus besloot ze dat ook steden waar ze enkel ooit uit het vliegtuig gestapt was bij de trofeeën gevoegd mochten.

Het komt mijn moeder handig uit, dat ze getrouwd is met iemand die om de haverklap met een magneetje thuiskomt. Mijn vader is namelijk wereldreiziger. Hij spaart landen. En door zijn verzamelwoede tikt hij al bijna de 170 aan. Hij is een ander type verzamelaar, telt alleen de officiële landen, en hij vinkt ze niet af voor hij er op z’n minst centimeters eelt onder z’n voeten heeft gespaard.

Hij is dus vaak de hort op, en door de jaren nam hij geregeld op verzoek een magneetje mee. De verzameling dijde langzaam uit.

Maar dat was allemaal voordat m’n moeder haar principes wegmoffelde, als een pak vissticks achter in de vriezer. Had ik die dan? Hoor ik haar al zeggen.

Sinds enige tijd wil m’n moeder namelijk van elke stad op deze aardkloot, die zíj waardig acht, een kitscherig bewijs op d’r ijskast. Wie nu onze keuken binnen stapt wordt verblind door een Aardrijkskundekermis.

Rond die tijd leerde ze ook hoe Whatsapp werkt. Mijn moeder is vanaf dat moment ineens heel betrokken als ik in het buitenland ben. Ze appt me tot vervelends toe. Ik lees de teleurstelling tussen de regels, als ik naar een plaats ga ‘die ze al heeft’.

Nu is ze een maand in haar uppie in Azië. Ze begon in Hong Kong, want daar was ze nog niet geweest. Ik durf niet te zeggen in hoeverre haar verzamelzucht een rol speelde in dat besluit.

shinta lempersComment