shinta lempers

Blog

Hiphop heeft dorpsgekken nodig

Kennen jullie ook de ufopiloot? Of die man met die Harley-fiets, met dat hoge stuur en al die hippiekleuren?

Ik heb het over de dorpsgekken van Utrecht. Vorige maand reed ik er bijna één aan. Midden op het fietspad, hier bij het Neude, staat een man. Het is bloedheet. Hij draagt een leren jas, heeft lang krullend haar. En hij speelt luchtgitaar. Zonder muziek, met zijn hogen dicht, headbangend. Ik denk: deze gast is niet helemaal barkie. Verbaasd rij ik verder. Later denk ik weer aan deze gekke hardrocker. En ik besef: dit is wat Utrecht nodig heeft. Hij is hiphop.

Hij is hiphop, want hij durft zichzelf te zijn. KRS-One zei: ‘hiphop is the courage for you to be you.’ Hiphop is dus een mindstate, een houding. En de mindstate van een stad, die wordt bepaald door de bewoners, door hoe zij denken. En de mindstate van een stad, die maakt de muziek, samen met de geografische ligging en de architectuur van die stad. Ga maar na:

Zonder de high rises in de Bronx was er geen hiphop. Dan ontsnapten jongeren niet uit die krappe flats, kwamen ze niet samen in de publieke ruimtes, waar ze talentenshows hielden. Dan waren er niet zoveel community centra, ontstonden er geen dansbattles, graffiti, blockparty’s: hiphop dus.

En als in het anarchistische Oost-Berlijn de stad niet bezaaid was met troosteloze, verlaten gebouwen na de val van de muur, dan had de techno daar nooit zo industrieel en duister geklonken, en dj’s tot in Detroit nooit geïnspireerd.

Zonder de verveling in Seattle was er geen Nirvana, geen grunge.

En Motown had nooit het daglicht gezien, als er in de ‘motor town’ Detroit flats stonden in plaats van huizen op de begane grond. Dan waren al die piano’s namelijk nooit in de woonkamers beland.

Was er überhaupt reggae geweest, zonder de getto’s in Kingston, die de spirituele Afrikaanse drummers en de vergeten arme Jamaicanen samen bracht?

Zonder de torenflats in Oost-London, konden piratenzenders zich niet verstoppen voor de politie, zonder de postcodeoorlogen in die wijken, zonder die agressie was er zeker weten, geen grime.

En was er garagerock zonder garages?

En dan heb je Utrecht. Wij hebben hier misschien niet zo’n duidelijke overheersende mindstate. Er is geen architectuur aan te wijzen waarvan je kunt zeggen: dat heeft nou de muziekcultuur gevormd. Nee, hier bestaat hiphop niet dankzij de stad, maar ondanks de stad.

Daarom: als hier alles nog open ligt, waarom draaien we het dan niet om? We kunnen hiphops community focus als basis nemen voor gebouwen. We liggen centraal, we kunnen pop-up studio’s bouwen op Hoog Catherijne en artiesten uit het hele land uitnodigen. Of pleintjes bouwen geïnspireerd op battles.

MAAR, en dit is niet alleen mijn boodschap, maar ook de boodschap van hiphop: wacht niet. Wacht niet op subsidie, op initiatief van anderen, op het juiste moment.

Claim je podium. Eis je spot op. Zet de stad naar je hand. Op alle manieren. Want hiphop is meer dan muziek. Het is een levensfilosofie. Zoals Hef zegt: “Je hebt hiphopauto’s, hiphopfeestjes, je kunt je haren zelfs in de hiphop zetten, hiphop is alles.”

Hiphop is schijt hebben. En dat is precies wat de dorpsgekken snappen. Daarom zijn zij voor mij hiphop. Wees dus als de dorpsgek. Wees als Pierre op zijn hippiefiets, breng de kleur die je zelf mist op straat.

Durf de ruimte in te nemen zoals Mehrdad, die in zijn thuisland Iran niet naar hardrock mocht luisteren, maar hier wel. Hij woont hier al 27 jaar, maar hij krijgt geen uitkering. Hij heeft nooit gewacht.

Wees zelf de hartslag van de straat. Besef dat elke artiest die hier zit, die jij bewondert, ook ooit willing was om die gek te zijn. En besef dat die plek van schijt hebben, van jezelf durven zijn en out there zijn, dat is de geboorteplaats van hiphop.

shinta lempersComment